همانطور که در مقاله ناوبری مبتنی بر عملکرد (PBN) گفته شد، منظور از مشخصات ناوبری در مفهوم PBN مجموعه ویژگی‌های فنی و عملیاتی است که علمکرد ناوبری و قابلیت‌های مورد نیاز سیستم RNAV را مشخص می‌کند. این بخش همچنین مشخص می‌کند که تجهیزات و زیرساخت‌های ناوبری برای برآورده‌سازی نیاز‌های آینده هوافضا باید چگونه عمل کنند. بخش مشخصات ناوبری شامل دو رویکرد ناوبری با عنوان ناوبری ناحیه‌ای (RNAV) و کارایی ناوبری مورد نیاز (RNP) است.

کارایی ناوبری مورد نیاز

این روش ناوبری شباهت زیادی با روش RNAV داشته و اجازه پرواز هواپیما را در مسیر خاص بین دو نقطه در فضای 3 بعدی می‌دهد. تفاوت اصلی بین این دو روش وجود سیستم‌های نظارت و هشدار برآورده‌سازی نیازمندی‌های ناوبری درون هواپیما است. در روش RNP هواپیما از تجهیزاتی بهره می‌برد که به طور مداوم دقت اندازه‌گیری موقعیت هواپیما را نظارت کرده و درصورتی که دقت تعریف شده برای سیستم تامین نشود، به خدمه پرواز و سایر سیستم‌های هواپیما هشدار داده خواهد شد.

روش RNP نیز همانند RNAV دارای سطوح مختلفی بوده که با توجه به میزان دقت سیستم‌های ناوبری هواپیما دسته‌بندی می‌شوند. این سطوح به صورت RNP-x تعریف شده‌اند که در آن x حداقل دقت تامین شده توسط سیستم‌های ناوبری هواپیما است. به عنوان مثال RNP-1 به معنی وجود سیستم‌های ناوبری با امکان تامین دقت nm 1± برای 95 درصد از طول زمان پرواز هواپیما است. این سطح از ناوبری معادل P-RNAV است.

این روش دقت رویکرد RNAV را از طریق نظارت بر عملکرد RNAV افزایش می‌دهد و اینکار را بر اساس کامپیوترهای موجود و هشدارهای درون هواپیما انجام می‌دهد. در این روش مسیرهای دقیق و منحنی پرواز وجود دارد که به کنترل‌کننده ترافیک هوایی امکان انجام عملیات‌های بیشتر را می‌دهد و مشکل برخاستن هواپیماهای نزدیک به یکدیگر حل خواهد شد. یکی از ویژگی‌های بارز عملیات RNP تجهیز هواپیما به سیستم نظارت بر عملکرد ناوبری است که در صورت برآورده نشدن نیازمندی‌ها به خدمه اطلاع داده می‌شود.

مشخصات ناوبری در مراحل مختلف پرواز

 

بر اساس استانداردهای PBN هواپیماهایی که از روش RNP استفاده کرده و تجهیزات ناوبری درون آن‌ها دارای دقت تخمین موقعیت کمتر از nm1/0 باشد، اجازه انتخاب مسیرهای منحنی سه بعدی را در برخی از مناطق خاص دارند.